China's expansie verpakt in lotusblad - Mark Blaisse
1216
post-template-default,single,single-post,postid-1216,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive
One Belt, One Road

China’s expansie verpakt in lotusblad

‘One Belt, One Road’ heet het Chinese project waarmee het goede werken wil ruilen tegen handelsbetrekkingen met meer dan zestig landen. Bijna driehonderd miljard dollar is erin geïnvesteerd, honderden miljarden zullen volgen, om landen, die zich de peperdure modernisering niet kunnen veroorloven, te voorzien van Chinese infrastructuur. Sneltreinen, vierbaans autowegen, dammen, rivieromleggingen, containerhavens en moderne communicatiemiddelen worden in razend tempo gebouwd langs de oude en nieuwe Zijderoute. Er zijn er tenminste twee over land en twee over zee. China betaalt, de ontvanger geeft in ruil daarvoor langdurig privileges. En zoals we weten, wie betaalt, bepaalt. De wereld wordt -niet eens subtiel- ingekapseld door  het Rijk van het Midden dat het Rijk van de Wereld wil worden.

En toch moet je er zelf zijn geweest om de portee van ‘One Belt, One Road’ project in zijn volle brille en bedreiging te begrijpen. Ik kom net terug uit Zuid China waar ik op snelwegen rond Guilin heb gereden, tussen mysterieus gebergte, mythische rivieren en het oudste kanaal van de wereld, dat tweeduizend jaar geleden door de eerste keizer werd aangelegd. Hij wilde koste wat het kost twee rivieren met elkaar verbinden om zijn manschappen en voorraden sneller naar opstandige gebieden te kunnen sturen. Wat China vandaag doet is niet anders: wegen, treinen, vliegvelden en kanalen aanleggen om in geval van nood troepen snel te kunnen verplaatsen. Het Romeinse Rijk ging tenonder omdat het te groot en te moeilijk bestuurbaar werd. De afstand tussen de centrale en lokale leiding was onoverbrugbaar, revoltes werden te laat ontdekt, onafhankelijkheidsdrang te lang de ruimte gegeven.

Dit gaat China niet overkomen. In eigen land zijn de verbindingen de afgelopen decennia verbluffend snel verbeterd. Maar dat is niet genoeg. Beijing wil alle hoeken van de wereld zo nodig snel kunnen bereiken. De lange arm rijkt nu van Rotterdam tot Zuid Afrika, van Vladivostok tot Singapore. Zogenaamd om te helpen ook andere landen welvarender te maken. Maar wie kent het lange termijn plan van president XI? Het masterplan waarmee hij alle vijanden met dominantie neigingen buitenspel kan zetten, de Amerikanen en Russen voorop? Hoe cynisch is het dat Amerikaanse bouwondernemingen zich hebben gemeld om ook een stukje van de lucratieve Zijderoute te mogen aanleggen!

Zijn wij nou met z’n allen te blind om achter de rijstpapieren coulissen te kijken? Wie door China reist weet een ding zeker: dit land is niet meer te stoppen, het bepaalt nu al het lot van de wereld. Is dat dramatisch? Het antwoord komt als de ‘Belt’ af is en wij er niet meer uit kunnen.

Geen reactie's

Geef een reactie