Over verveling en wispelturigheid - Mark Blaisse
1163
post-template-default,single,single-post,postid-1163,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0.1,vc_responsive

Over verveling en wispelturigheid

Onberekenbare mensen zijn lastig maar in elk geval niet saai. In de creatieve sector wordt onverwachte combinaties maken en associatief denken aangemoedigd, maar ook bij Unilever of McKinsey willen de medewerkers best een baas zien die verrast. Verrassen heeft iets positiefs, iets vrolijks, waar voorspelbaarheid weliswaar comfortabel is, maar niet leuk.

Hoe leuk mag de president van de VS zijn? En hoeveel geduld mogen wij opbrengen voor zijn obsessieve angst voor verveling? Donald Trump heeft zijn vele successen en nederlagen te danken c.q. te wijten aan zijn wispelturigheid. Hij is gekozen omdat hij ‘anders’ is en beloofd heeft ‘anders’ te zullen regeren. Wij kunnen niet zeggen dat hij zich niet aan zijn beloften houdt. Binnen luttele uren worden vrienden vijanden, wordt aanvankelijk afgekeurde inmenging in het Syrisch conflict veranderd in bombarderen van een vliegveld, worden vertrouwelingen buiten spel gezet en is aartsvijand China ineens een potentiële partner. Als het niet zo gevaarlijk was om als machtigste leider van de wereld Jan en alleman op het verkeerde been te zetten zou je  de  hoge amusementswaarde van Trump moeten toejuichen.

Op onberekenbaarheid is het moeilijk anticiperen. Zowel Xi als Poetin zullen er voorlopig mee moeten leven. Trumps onvoorspelbaarheid zal de Russen en Chinezen in de strategiebunkers dwingen om variaties voor te bereiden, in die zin is het net een schaakwedstrijd. Trump als Bobby Fisher, de rest als katten die wachten op die ene fout van de muis. Onberekenbare mensen mogen eigenlijk helemaal geen fouten maken en Trump weet dat als geen ander. Maar juist aan dat spanningsveld is hij verslaafd. Hij leeft maar één keer en dat zal de wereld weten ook. Dat de rest van de mensheid vermoedelijk ook maar één leven heeft zal een doorgewinterde narcist volkomen worst zijn. We mogen hem niet vergelijken met Hitler, maar misschien wel -lekker veilig lang geleden- met Gengis Kahn of Alexander de Grote. Meedogenloos, roekeloos en succesvol tot het onherroepelijk mis ging.

Geen reactie's

Geef een reactie