2010, het jaar van jezelf - Mark Blaisse
67
post-template-default,single,single-post,postid-67,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

2010, het jaar van jezelf

Zo aan het begin van een nieuw jaar krijgen we van alle kanten advies. Hoe en waarin te beleggen; hoe van de crisis een voordeel te maken (het Cruijff-recept); hoe je van werknemer ondernemer kunt worden (en hoe geweldig spannend dat is) en hoe je met minder geld lekkerder kunt eten. Meestal worden onze creativiteit en onze moed aangesproken. Durf te veranderen! Durf los te laten! Zelden wordt aangegeven hoe dat dan moet. De bankencrisis heeft ervoor gezorgd dat er duizenden mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Een enkeling zal dat een zorg zijn aangezien een gouden handdruk de pijn heeft verzacht. Maar de meesten staan voor de vraag of zij een nieuwe baan moeten gaan zoeken of voor zichzelf zullen beginnen. Dat laatste valt de meesten vies tegen. Ideeën genoeg, maar hoe krijg je ze verwezenlijkt? Business plannen schrijven is een kwestie van slim optellen en aftrekken, waarna een riant vooruitzicht op papier staat en de ondernemer in spe hoopt dat bank of investeerder dom genoeg is om geld op tafel te leggen. In de meeste gevallen is de beoogde financier echter niet zo dom en komt er niets van de nieuwe onderneming. Dus maar weer ergens in dienst. Desnoods een treetje lager. Het heeft iets treurigs, al die mannen (en vrouwen) die doen alsof ze het heerlijk vinden, even niets om handen te hebben, terwijl je de paniek in hun ogen ziet. Geen hobby’s hè. Thuis ook niet al te welkom meer nu blijkt dat het wel lekker rustig was toen hij of zij nog dagelijks om zeven uur naar kantoor vertrok om twaalf uur later pas weer terug te komen. Na een maand of drie, vier worden ze onrustig, die nieuwe werklozen, en gaan ze vriend en kennis bellen, lopen ze head hunters af en hebben ze ineens allerlei lunchafspraken. Niet alleen zijn ze zoekende, ze zijn ook eenzaam en vaak ook een beetje verongelijkt. Eenzaam omdat ze niet gewend zijn een hele dag zichzelf te amuseren. En verongelijkt omdat heel snel blijkt dat een kwart eeuw bij eenzelfde baas werken niet betekent dat men je daar mist, laat staan navraag doet naar je geestelijk en materieel welzijn. Al die jaren gegeven aan een concern en niets teruggekregen, behalve geld. De nieuwe zoekende realiseert zich meer dan ooit dat geld alleen niet gelukkig maakt.

En dan begint er weer een nieuw jaar, vol hoop en beloften, met name aan jezelf. Wat te doen? Het wordt een spirituele tijd, zeggen de trend watchers. Een tijd waarin het individu kansen krijgt, de clan belangrijk wordt en het kleinschalige wordt geëerd. Een tijd, kortom, om van je eigen kracht uit te gaan. Niet volgen, maar de weg banen. Reizen, maar dan vooral in jezelf en met je naaste omgeving. Kennis delen, nieuwsgierigheid de vrije loop laten, onverwachte allianties sluiten. Nieuw leiderschap? Dat is luisteren, ruimte geven, de vrouwelijke kant aan het woord laten, verrassen door onbekende facetten van jezelf te tonen. 2010, het jaar van subtiele aanpassing, van ietsje meer diepgang bij gebrek aan een diepe portemonnee, van horizon verbreding en van geloof in eigen kunnen. Dan komt werk vanzelf en plezier trouwens ook.

Geen reactie's

Geef een reactie