ADHD, of hoe alles te verklaren is

Toen ik een jongetje was speelde ik rustig in de tuin of met Lego op mijn kamer. Toen ik een jaar of acht was kreeg ik van de directeur van de school een briefje mee naar huis waarop stond dat ik ‘frech’ was, brutaal. En onrustig. Toen ik ging puberen werd ik pas echt onrustig (wie niet?) en volgens sommige leraren zelfs onmogelijk. Ik verveelde me snel en werd ook gauw afgeleid, zodat het leek alsof de lessen me niets interesseerden. Bovendien sleurde ik anderen mee in anarchie en opstand, waardoor ik vaak op de gang werd gezet. ‘Concentreer je’ werd een gevleugelde kreet, net als ‘ga jij maar even buiten spelen’. Vroeger heette zo’n kind , bij elkaar opgeteld, een druk baasje. Sinds een jaar of tien heet dit fenomeen ADHD, de moderne term voor het ontbreken van een stofje dat je helpt focussen in de breedste zin van het woord. Het is net als met dyslexie: zodra een kind wat achterblijft in de klas is hij leesblind en kan het er dus ook niks aan doen. Bijles en grote letters en meer tijd zijn dan de antwoorden. Lijdt het kind niet aan dyslexie, dan zal het wel ADHD zijn. Zodra dat geconstateerd is begint de lange reis langs psychologen, psychiaters en hulpinstellingen die de hersens van het kind moeten herprogrammeren. Het geheel wordt voorzien van een flinke dosis Ritalin of Concerta om momenten van concentratie en rust in te bouwen (en onderweg gebrek aan eetlust en hang naar verslaving te stimuleren, om nog maar te zwijgen over de gevolgen voor de lever). Ik heb tientallen voorbeelden hiervan in mijn omgeving. Soms helpen de therapieën, vaak ook niet. ADHD wordt een schild waarachter je je kunt verstoppen, het excuus voor al je mislukkingen, de reden om op te geven. Deskundigen plakken aan langdurige ADHD- patiënten liefst nog een paar echte stoornissen vast, zodat je als druk baasje ook te horen krijgt dat je een narcist bent, of asociaal, of border liner. Het wordt in deze tijden van kwaad tot erger met het zelfvertrouwen, terwijl je vroeger, als druk baasje, gewoon leerde dat je je af en toe een beetje moet aanpassen. Discipline was toen het magische woord. Is dat dan zo ouderwets? Zijn er pillen die discipline bevorderen? Die zou ik dan maar eens gaan uitvinden want met een ADHD bestempeling komt een mens ook niet verder. Vaak is dyslexie, bij nader inzien, gewoon een wat lager IQ, zoals ADHD misschien wel een slimme vorm van luiheid is. Laten we niet interessanter doen dan nodig, vooral niet als overtrotse ouders.

3 Reactie's
  • Lotus
    Geplaatst op 18:10h, 01 april Beantwoorden

    Ik snap het punt, maar ik vind het een beetje kort door de bocht. ADHD is meer dan alleen druk zijn, niet iedereen met ADHD gebruikt Ritalin en met een stempel kan iemand wel degelijk verder komen. Ik ben het zeker eens met een paar punten in het artikel, maar het komt erg kortzichtig over (of mis ik de ironie?).
    Ik was vroeger namelijk ook ‘gewoon druk’, maar ben sta pas weer volledig in het leven na de tools die de diagnose mij heeft gebracht. En dat zonder pillen!
    http://Www.lotus27.nl

    • Mark Blaisse
      Geplaatst op 14:53h, 06 april Beantwoorden

      Bravo! Dat is echt knap. Blogs zijn helaas vaak kort door de bocht. Natuurlijk zijn er veel naunces aan te brengen. Mijn ervaring is dat een medisch ‘stempel’ vaak remmend werkt en dat een individu er goed aan doet zich van stempels te bevrijden om gewoon zichzelf te zijn/worden. Therapie en pillen zijn soms niet het antwoord op de zoektocht. De wetenschap wil maar al te graag structureren en protocollen maken. Ik pleit voor nauwkeuriger kijken naar elk individu op zich. Bredere context, minder snelle conclusies, niet generaliseren. Dat ik dat wel/ook leek te doen is niet handig…

  • Lotus
    Geplaatst op 14:02h, 05 augustus Beantwoorden

    Ik heb inderdaad zelf vaak aan de bel moeten trekken op zoek naar juiste begeleiding. Toen ik een schizofrenie-test moest doen was de maat even vol. Dit ben ik niet en jullie zoeken het in de verkeerde hoek. Je moet als patient zelf leren bijsturen, anders word je ziek van een verkeerde diagnose.

    Je kan een diagnose inzetten als excuus of verklaring. In het eerste geval ben je klaar als je je stempel hebt en kun je je daar de rest van je leven achter verschuilen. In het tweede geval valt er 90% van alle goedbedoelde tips af en klim je uit 10 putten tegelijk omdat je ineens weet welke kant je op moet. Ik geloof dat dat in het karakter van iemand ziet, hoe diegene zelf omgaat met een diagnose.

Geef een reactie