Afghaanse journalisten worden afgeranseld

Toen de Mujahedin in de jaren tachtig tegen de Sovjet-bezetter moest vechten was het al duidelijk dat saamhorigheid en loyaliteit het winnen van dienstplichtigen met zware wapens. Zo was het ook onvermijdelijk dat de Taliban aan het langste eind zou trekken. Geloof en geestdrift zijn ingrediënten waartegen geen leger bestand is. Naar al snel blijkt vormen deze eigenschappen ook de basis voor keihard optreden tegen alles dat ruikt naar modern, anders, of dat niet te maken heeft met de verering van Allah. Met grote intensiteit worden vrouwen weer op hun traditionele plaats gezet. Kunst en muziekinstrumenten worden vernietigd. Het ontbreekt er nog maar aan dat cement in wc-potten wordt gestort, zoals de Rode Khmer dat in Cambodja deden. Wc’s zijn immers westerse uitvindingen en dus taboe.

Het fanatisme van de Taliban heeft ook de media niet ongemoeid gelaten. Turkse en Indiase soaps zijn meteen van het net gehaald, de redacties van nieuwsprogramma’s moeten anti-Taliban manifestaties en overige negatieve uitingen uit beeld houden, zelfcensuur is verplicht. Aan de vrije media is een einde gekomen, en dat terwijl de persvrijheid in Afghanistan juist een van de grote successen van de afgelopen twee decennia genoemd mag worden. Volgens de voormalige minister van Informatie en Cultuur, Qasim Wafayezada, waren er vóór de komst van de Taliban 248 tv-stations, 434 radiostations en 1669 gedrukte media actief in het land. Zo’n 119 nieuwsagentschappen konden zonder problemen hun werk doen. Intussen is echter meer dan de helft van de Afghaanse journalisten gestopt met werken uit angst voor represailles, meldt het Afghanistan Journalists Center, een organisatie die media ondersteunt. Ondanks eerder gedane beloften is de Taliban niet van plan vrouwen professioneel een kans te geven. Van de talrijke vrouwelijke presentatoren zijn er nog maar vier over, aldus Reporters Zonder Grenzen. Vrouwelijke journalisten die voor de staatstelevisie werken mogen niet meer naar hun werk gaan, zelfs als ze niet in beeld komen. In de provincie aan de slag gaan is hen ook verboden zodat ze werkloos (en onbezoldigd) thuis zitten.

Sinds enkele weken wordt kritische journalisten niet alleen de mond gesnoerd, ze worden ook zonder proces gevangengezet en achter gesloten deuren gemarteld. Dit geldt in het bijzonder voor de journalisten van een van de laatste kranten die het ‘echte’ nieuws nog durven te publiceren, Etilaat e Roz, van wie er volgens de VN in Genève vijftien werden gearresteerd, op het politiebureau vastgebonden en vervolgens met kabels gegeseld. Een van de reporters werd door een half dozijn Taliban ‘bewerkt’ nadat hij geboeid op de grond was gegooid. Ze schopten hem net zo lang in buik en gezicht tot hij zijn bewustzijn verloor, vertelde hij aan The New York Times. Ondanks de risico’s blijven een paar kranten nog ongecensureerd hun werk doen, maar het is een kwestie van weken of ook Tolo News, Ariana News en Pajhwork News Agency gaan dicht. Verwacht wordt dat Afghaanse journalisten zullen trachten te vluchten, naar bijvoorbeeld Pakistan, om van daaruit kritische berichten te blijven sturen via sociale media. Maar ook daarop zal de Taliban zijn wurggreep proberen te krijgen. Voor westerse correspondenten blijft ook niets anders over dan vanuit de periferie te berichten. Afghanistan zal snel in nog diepere mist gehuld raken. Van de door Necderland ‘vergeten’ tolken zal dan ook niets meer te vernemen vallen.

Geen reactie's

Geef een reactie