Arabische lente, Westerse winter - Mark Blaisse
186
post-template-default,single,single-post,postid-186,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Arabische lente, Westerse winter

Lees Roger Cohen (Libyan Closure, p. 7) in de International Herald Tribune van 8 maart. Hoe is het mogelijk dat wij met z’n allen zo lang zaken hebben gedaan met de zo lucratieve maar zo foute regimes van Libye? Van Egypte? Van Tunesie? En zonder aarzelen nog steeds enthousiast zaken doen met de Golf staten, Saoedi Arabie en zovele andere? Heeft het cynische aanmoedigen van despoten ertoe bijgedragen dat de jihad aan kracht kon winnen? Precies wat we niet wilden?

Interventie in Libye? Te laat, te hypocriet en vooral te onterend. Nu hoeven Europa en Amerika niet meer hun zo ideale ‘model’ aan te bieden. Dat model bedenken de slachtoffers van het regime, de kinderen van al diegenen die verdwenen zijn, zelf wel. Laat ze in elk geval die eer. En laten  we ons schamen. En niet vergeten, wat er ook gebeurt. De mensen die wij hebben laten stikken verdienen dat we documenteren, getuigen, onthouden., doorgeven aan volgende generaties. Ter lering.

Of zoals de door Cohen (en Timothy Garton Ash) geciteerde Poolse dichter Cezlaw Milosz schreef:

Voel je niet veilig. De dichter onthoudt. Je kunt hem vermoorden, een andere zal geboren worden.

Laten we dichters zijn.

Geen reactie's

Geef een reactie