Britten zijn beter dan Brexit - Mark Blaisse
1387
post-template-default,single,single-post,postid-1387,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive
Britten zijn beter dan Brexit

Britten zijn beter dan Brexit

De Olympische Spelen in Londen in 2012 leken het begin te worden van een lang verwachte culturele ommezwaai binnen het Perfide Albion. Een multicultureel feest, een koningin die meedeed in een James Bond spotje, een burgemeester die zich met zijn wilde haren aan een kabel voortbewoog. Engeland spotte met zichzelf en leek af te rekenen met kolonialisme, superioriteitsgevoel en koude kak. De Britten kozen voor een open samenleving en voor Europa. Heel even werd de eigen identiteit ondergeschikt gemaakt aan die van een groter, vrijer en toleranter geheel. Een zomer lang deden Oxford, Cambridge en Eton er even niet meer toe. Ook zonder elitaire opleiding kon je de top halen, zelfs als je homo, gekleurd of geïmporteerd was. Democratie was in Engeland uitgevonden en dat zou de wereld weten ook. Hurray!

Zeven jaar later ziet het er heel anders uit. Volgens de Franse filosoof Bernard-Henri Lévy heeft een enkel referendum de Britten aan de rand van de afgrond gebracht doordat het volk om de tuin werd geleid door een achterbakse minderheid. Tijdens een optreden in Londen (Last Exit Before Brexit) probeerde hij het publiek te overtuigen dat Brexit niet past bij het Britse liberalisme, dat weer aan de basis staat van de Europese eenheidsgedachte. ‘De software van Europa is Engels’ probeerde hij zijn gehoor in te prenten. Hoongelach werd zijn deel.

In continentaal Europa lijkt de overtuiging te overheersen dat Brexit inderdaad indruist tegen het pragmatisme en de nuchterheid van een trouwe partner. Brexit mag en kan volgens de tegenstanders niet plaatsvinden. Heel anders denkt een tweetal buitenlandse correspondenten met een lange geschiedenis in Londen hierover. De vertegenwoordigers van Le Monde en de Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) schreven elk een boek waarin ze beweren dat Brexit juist helemaal past bij de Britse traditie en haar eigenwijze ‘Alleingang.’  Jochen Buchsteiner van de FAZ (Die Flucht der Britten aus der europäischen Utopie) wijst de lezer op de breuk met Rome door Henry VIII, de Engelse burgeroorlog, de psychologische erfenis van het Britse rijk en de blijvende herinnering van de rol die de Britten speelden in WO II. Net als zijn Franse collega Marc Roche (Le Brexit va réussir) legt hij de nadruk op de vreemde combinatie van trots en pragmatisme, openheid en zelfgenoegzaamheid. Met andere woorden: wat we in 2012 zagen was slechts één kant van het intrinsieke Britse karakter. De alles overheersende behoefte uitzonderlijk te zijn leidt ‘automatisch’ tot Brexit. Europa verlaten zou een vorm van thuiskomen zijn. Volgens Roche zullen de Britten herboren worden en als een paard van Troje Amerikanen en Aziaten verwelkomen aan de poorten van de EU. Een belastingparadijs met ongekende mogelijkheden en dus inkomsten. ‘Koningin Elizabeth II zal haar honderdste verjaardag vieren in een vitaal land, vol zelfvertrouwen en welvaart’, aldus de Fransman.

The Economist reageert nogal kwaad op genoemde pro-Brexit boeken van de twee Europese journalisten. Volgens het blad klopt het dat sommige pro-Brexit conservatieven van een harmonieuzere relatie met de buurlanden dromen zodra hun land eenmaal bevrijd is van een project waar het niet voor gemaakt zou zijn. Maar het wijst er ook op dat de meerderheid van de pro-Brexit stemmers dat vooral deed uit vrees voor ‘het gigantisch aantal Turkse immigranten.’ Volgens Roche zou Brexit het populisme hebben vermoord, maar niets is minder waar, zoals blijkt uit de manier waarop veel Britse politici de afgelopen jaren opereren.  Boris Johnson heeft zelfs geprobeerd het parlement buiten spel te zetten.

Brexit heeft het land in een rampzalige verdeling gestort, aldus de pro-Europese Economist. De toekomst rooskleurig voorstellen vindt het ‘misdadig.’ Ook is de EU volgens het blad geen on-Britse utopische visie, zoals de Franse en Duitse journalisten beweren, maar een organisch gegroeid geheel waaraan de Britten actief hebben meegewerkt. ‘Groot-Brittannië kan zich niet veroorloven afstand te nemen van zijn belangrijkste markt en naaste bondgenoten zonder in te boeten aan welvaart en invloed.’ Britain is better than Brexit.

 

Geen reactie's

Geef een reactie