Charlene, huilebalk van Monaco

Was er de laatste jaren iets treurigers op de televisie te zien dan het gezicht van Charlene Wittstock?  Twee uur lang keek ze gedwee maar vooral uitgespeeld om zich heen. Ze had nog geprobeerd te vluchten, maar, net als DSK, werd zij op het laatste moment uit het vliegtuig geplukt. Niet omdat zij Albert II van Monaco tegen diens zin had aangerand (dat lijkt geen enkele optie), maar omdat zij Monaco geen gezichtsverlies mocht bezorgen. Albert is al dik in de veertig en heeft ernstig behoefte aan een troonopvolger. Charlene moet de draagmoeder worden. Meer zit er niet in als je naar de harteloosheid kijkt waarmee de twee elkaar bejegenen. Hij probeerde nog wel eens haar aandacht te trekken, maar zij keek steevast de andere kant op. Het zuinigste trouwzoentje in de geschiedenis werd op zaterdag 2 juli uitgewisseld in een sfeer die fundamentalistische kathoklieken nu eenmaal graag hebben. Het giong uitsluitend over God en liefde en variaties hierop. Geen enkel persoonlijk woord. Albert’s zuussen Caroline en Stéphanie gaapten zich door de plechtigheid. Alleen wat speelse achternichtjes van de prins van Niets en een Zuidafrikaans lied doorbraken de loodzware plichtpleging. Een dodelijke reclame voor het huwelijk, voor Monaco en voor die saaie Albert. Waarom, vraag ik me af, is Charlene hem niet veel eerder gepeerd? Status? Geld? Daar hebben vrouwen dus ook last van?

Geen reactie's

Geef een reactie