De Strauss-Kahntjes

Het kon niet uitblijven: er is een boek* verschenen over het intieme leven van de heer en mevrouw Strauss-Kahn. Het verslag van het leven van een glamour paar, dat jarenlang de voorpagina’s van roddelbladen haalde en dat de jaloezie van menig socialistische politicus wist op te wekken. Een duo met veel geld, veel vrienden en veel vijanden. De eerste socialisten die zich niet schaamden om Renoirs aan de muur te hangen, huizen in Zuid Frankrijk en Marrakech te bezitten en eerste klas te vliegen naar suites in New York. Zij, Anne Sinclair, beroemde televisie journaliste; hij, Dominique Strauss-Kahn, beter bekend als Strauss en nog beruchter onder de in initialen DSK (niet te verwarren met JFK), ex-minister, ex-kandidaat president van Frankrijk, ex-voorzitter van het IMF en oplichter in de breedste zin van het woord. In eerdere blogs heb ik me aanvankelijk aan de zijde van deze miskende rokkenjager geschaard om later wat genuanceerder te worden over het verschil tussen charme en seksuele obsessie. Verkrachten is wat anders dan versieren. Maar geruime tijd dacht ik dat het om een complot ging, geensceneerd door de toenmalige Franse president Nicolas Sarkozy, die in DSK een geduchte concurrent zag bij de presidentsverkiezingen van dit jaar. DSK’s gedrag was zo onsmakelijk en zichtbaar dat het gemakkelijk was om hem in de val te laten lopen. Dat gebeurde mijns inziens vorig jaar in een New York’s hotel, waar hij een kamermeisje aanrandde, die zich vervolgens beklaagde bij haar directie. De bal kwam aan het rollen en het vervolg kennen we. Gearresteerd, vernederd, ontslagen en nu ook (toch nog) gescheiden. Uit het boek blijkt dat het helemaal niet om een complot is gegaan. Niet de vijanden van DSK zijn schuldig aan diens afgang, maar zijn vrienden, die hem het hand boven het hoofd hielden, tegen beter weten in, en die hem de ruimte gaven om zijn oversekstheid uit te leven. DSK is niet alleen ‘un chaud lapin’ (geile beer) maar ook een exhibitionist (hij vindt het heerlijk als er publiek om hem heen staat als hij bezig is). Hij wist dus dat hij een groot risico liep. Maar zoals zoveel machtige mannetjes dacht ook hij dat hij te leuk, te belangrijk, ja, te machtig was om aantastbaar te zijn. Ik, DSK, sta boven de wet. Het is hem veertig jaar gelukt, maar nu hangt hij slap in zijn hemd. Bedankt vrienden! Had me maar eerder gewaarschuwd! Maar dat gebeurde niet of nauwelijks. De omgeving van de macht schuurt te graag tegen de baas om kritiek te uiten.
Het wachten is op de volgende machtige politicus die door de mand valt. Na Bill Clinton, Francois Mitterrand, Gerhard Schroeder, Ruud Lubbers, Willy Brandt, Lyndon B. Johnson (ja, ook hij) en natuurlijk de Kennedy broertjes, zullen er ongetwijfeld meer volgen. De kans dat Angela Merkel, een machtig vrouwtje, ooit gefotografeerd wordt op een seksfeestje lijkt me overigens nihil.

* Raphaelle Bacqué & Ariane Chemin, Les Strauss-Kahn, Albin MIchel, Paris, 2012.

1 Reactie
  • Derk
    Geplaatst op 11:45h, 20 juli Beantwoorden

    Hij is weer móóóói Mark !!

Geef een reactie