De Weense zelfmoordenaar of reden om te geloven - Mark Blaisse
866
post-template-default,single,single-post,postid-866,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

De Weense zelfmoordenaar of reden om te geloven

Hij staat op de rand van een gebouw langs de Ring.
Hij draagt een hoed en een pak en kijkt in de diepte.
Van daarboven moeten wij heel klein lijken,
klein en dom, want wij blijven geloven in een betere wereld.
Maar hij weet wel beter: hij zit al te lang zonder werk,
om precies te zijn al sinds 1936. Hij had nog een beetje hoop,
na de Anschluss, maar ook veel Duitsers bleken werkloos. Hij had in het leger gemoeten, maar hij wist zich te verbergen op het land. In ruil voor brood had hij boekhoudingen verzorgd. Na 1945, toen de Russen er waren, was zelfs dat niet meer gelukt.
Hij heeft zijn beste overhemd aangetrokken en zijn donkerste das: het is toch een feestelijk moment? Vanochtend, toen hij uit bed stapte, had hij nog een geweldige opluchtende wind gelaten. Dat was een voorteken. Dit was de dag. Na al die jaren eindelijk vrij. Geen schaamte meer, geen eenzame momenten. Hij is naar de bovenste verdieping gelopen over een Biedermeier trap en is door een klein raampje geklommen (een Vasisdas). Nu hij op de straat neerkijkt valt het hem mee dat hij geen hoogtevrees heeft. Het valt hoe dan ook nogal mee met zijn angst. Hij vraagt zich af of hij echt moet hij springen, zoals in een zwembad, of zichzelf voorover moet laten vallen, zodat je op je hoofd terecht komt? Hoe lang zou de duikvlucht duren? Tien seconden? Vijftien? Wat zou hij onderweg nog denken? Dat het gas nog aanstaat? Zal hij zijn lege koffertje tot het laatst vastklampen?
Hij glimlacht, terwijl hij door mij wordt gefotografeerd.
Het koper van zijn hoed moet nodig eens gepoetst worden.

(Ronald Kodritsch (1970) is kunstenaar en de ontwerper van de man met de hoed en het grijze pak -in zijn ogen een bankier die de crisis niet aankon, maar zijn verantwoordelijkheid evenmin. Het beeld is in 2009 op het dak gezet aan de Maria Hilferstrasse)

Geen reactie's

Geef een reactie