Democratensie - Mark Blaisse
48
post-template-default,single,single-post,postid-48,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Democratensie

De democratie moet heruitgevonden worden. Een schijnbaar grote beslissing, die op het juiste moment moet worden genomen? De timing is nu.

Is er een beter moment om na te denken over de basis van onze samenleving dan deze tijd van overgang? Staan we niet op het punt afscheid te nemen van de oude wereld en over te stappen naar de nieuwe? Oude regels, privileges, omgangsvormen, beloningssystemen, onderwijsmethoden en succesformules moeten plaats maken voor nieuw denken. Begrippen als cocreatie en crowd funding worden sneller in de praktijk gebracht; bewustzijn en duurzaamheid worden ineens echt serieus genomen; de integratie leven in plaats van simuleren of levenskwaliteit boven kwantiteit te zetten zijn niet alleen meer voor een enkeling weggelegd. En er is veel meer. Toch hoor ik vrijwel niemand zeggen dat onze democratie aan vernieuwing toe is. Een democratie die velen monddood houdt is geen goeie vorm van samenleving. Steeds zichtbaarder wordt de kloof tussen haves and have nots, tussen de kansrijken en de kansarmen. De minder kansrijken hebben vaak geen stem. Zij beleven de samenleving als een oerwoud waar de wet van de sterksten heerst. Wij moeten ver buiten de verkiezingsprocedures gaan kijken: respect voor de meerderheid van stemmen, voor de volksvertegenwoordiging en de democratische instituten is mooi. Maar de mondiale verhoudingen vragen veel meer. De manier waarop staten hun organisatie en reglementering in de praktijk brengen moet onder de loep worden genomen. Wat we dan zullen zien is een losse sociale cohesie, zonder passie en visie. De samenleving bestaat niet; het zijn samenlevingen binnen de grote samenleving, die elkaar niet zien staan en geen enkele solidariteit met elkaar aan de dag leggen. Hier is een ‘ grote transformatie’ nodig, waarbij een gezamenlijke toekomst wordt gepland, ja zelfs georganiseerd. Pierre Rosenvallon schrijft in Le Monde dat er op drie vlakken hervormingen dienen te komen:

  • de procedures en de instituties moeten het systeem van de electorale meerderheid overschrijden. er zijn teveel uitgeslotenen (die in opstand zullen komen, dan wel polarisatie kunnen afdwingen, denk aan de verrechtsing o.l.v. een man als Wilders)
  • de democratie moet gezien worden als een sociaal systeem. ‘sociaal’ en ‘democratisch’ moeten 1 worden
  • de democratie moet mondiaal worden gedacht (en aangepast). Solidariteit en samenwerking zijn de sleutelwoorden. Het dom copieren van de Westerse democratie leidt tot niets. Gedacht moet worden aan een grotere rol voor de (transparante) internationale instellingen, die zich dichter tegen de burgersamenlevingen aanschurkt in plaats van de bestaande autoriteiten te dienen. Hier ligt een grote rol voor Europa…

Welke partij in Nederland gaat dit oppikken?

Geen reactie's

Geef een reactie