Deze lockdown is niet de laatste

Tranen biggelden over de wangen van mijn schoondochter toen ze hoorde dat Nederland voor zes weken in een strenge lockdown zou gaan. Weg de mogelijkheid om eindelijk weer wat te verdienen, weg de zekerheid van kinderopvang, weg de mogelijkheid om te shoppen voor Kerstmis (of om zelf cadeaus te krijgen.) De regering had deze lockdown natuurlijk veel eerder moeten plannen, in september bijvoorbeeld, toen Kerstmis nog niet in geuren en lichtjes aanwezig was. Het is bijna wreed om de toch al geknevelde mens ook zijn feestdagen te ontnemen. Drie gasten mogen er aan tafel komen, net geen vier. Onhandig dus, en wie gaat zich daaraan houden? Net als je maar twee mensen per dag mag zien, niet een paar keer twee mensen. Ook dat is nauwelijks te controleren. Zolang er geen feestgedruis te horen is zullen de buren je niet verraden. Er was enige tijd geleden sprake van een muiterij door een deel van de horeca: op 17 januari zouden restaurants weer opengaan, regels of geen regels. De overheid mag dan macht hebben, restaurants en ook cafés zijn niet van plan zonder slag of stoot naar de slachtbank te worden geleid. Dan maar boetes. Het zou me niet verbazen als een deel van ons land op 24 en 25 december een boete op de koop toe neemt om maar een ‘gezellige’ Kerst te kunnen vieren. Over Oud & Nieuw maar niet te spreken: natuurlijk wordt er vuurwerk afgestoken, natuurlijk gaan velen om middernacht het glas heffen op eindelijk weer een beter jaar. Dicht op elkaar, een kus, een arm. Mensen blijven mensen. In Zwitserland en Japan weten ze die menselijkheid beheersbaar te maken. In ons land god zij gedankt niet. En dan zullen de cijfers er rond 10 januari weer niet om liegen. De volgende lockdown zal dan weer worden afgekondigd. Dus? Offers brengen in de strijd tegen corona zonder garantie op succes, of risico’s nemen die niet zonder meer zorgen dat je ziek wordt. U mag het zeggen.

Geen reactie's

Geef een reactie