Frankrijk in staat van ontkenning - Mark Blaisse
606
post-template-default,single,single-post,postid-606,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Frankrijk in staat van ontkenning

Twee keer zoveel Fransen zitten thuis zonder werk als Duitsers (10,5% tegenover 5,4% respectievelijk). Gehoopt wordt dezer dagen op een ‘historisch akkoord’, waarbij de sterke vakbonden en de onzekere werkgevers het eens moeten worden over ontslagregels. President Hollande kondigde aan koste wat het kost de werkloosheid naar beneden te willen brengen. Maar hoe, dat zei hij niet. Frankrijk praat, debateert, filosofeert, maar economische maatregelen komen er niet. De grote veranderingen in de wereld lijken aan de Fransen voorbij te gaan en hervormingen worden steeds maar uitgesteld. De internationale verspreiding van de Franse taal lijkt nog steeds belangrijker dan harde maatregelen afkondigen zoals dat in Engeland, Duitsland en Nederland wel gebeurt. Maar Frankrijk staat aan de vooravond van een enorme ineenstorting en kan zich geen arrogantie of verstoppertje spelen meer veroorloven. Het heeft zijn model van de ‘Uitverkoren Natie’ totaal uitgewoond en het heeft er zelfs alle schijn van dat het eigen productieapparaat te gronde is gericht. De staat is aan de rand van het faillissement en waren Spanje en Griekenland niet de huidige bliksemafleiders binnen de EU, dan was Parijs al lang aangepakt. Wat is de situatie? Volgens ingewijden leent Duitsland op dit moment stiekem miljarden euro’s aan de Fransen om de euro in hemelsnaam maar niet verder te bedreigen. De staatskas is dus veel leger dan de buitenwereld mag weten. Het is voor Angelka Merkel kennelijk overduidelijk dat een faillisement van Frankrijk het einde van de Europese munt zou inleiden. Volgens de historicus en econoom Nicolas Baverez (Reveillez-vous!, Parijs, 2012) is er sprake van een ‘nationaal nihilisme’ dat verdoezeld wordt door een geexalteerde ophemeling van het verleden en het ontkennen van de werkelijkheid. Baverez beweert in zijn boek dat alles erop wijst dat Frankrijk spoedig het pad op zal gaan van Italie en Spanje. Er is nog geen sprake van een liquiditeitsprobleem maar er wordt wel aan alle voorwaarden voor een betalingsachterstand voldaan: het land gaat een langdurige recessie tegemoet als gevolg van idiote fiscale maatregelen. Verder heerst er een ‘sterke twijfel aan de capaciteit om het budgetaire evenwicht weer te herstellen’; het bancaire systeem is ernstig ondermijnd door beleggingen in Zuid-Europese landen; de publieke schuld is explosief gestegen en is over de grens van 90% van het BNP gekomen; de structurele werkloosheid, zoals eerder al genoemd, stijgt in een gevaarlijk tempo; er wordt veel te veel geleund op het model van ‘tax & spend’. Al deze observaties worden overigens bevestigd door het IMF, de Franse Cour des Comptes, de inspectie voor de financien en de Europese Commissie, maar de analyses zijn kennelijk nog niet op één hoop gegooid. Dat Parijs het volgende doelwit is van de markten wordt eenvoudigweg ontkend, ondanks alle voortekenen.
Welke uitleg kunnen wij geven voor de passiviteit, om niet te zeggen het angsthazen gedrag, van de regering Hollande? Het is voor een linkse regering niet eenvoudig om de kaarten open op tafel te leggen als oplossingen tegen het belang van haar kiezers zullen ingaan. De rijksten belasten met 75% is een totale mislukking gebleken, die Hollande’s reputatie ernstig heeft geschaad. Hij zal creatiever en moediger moeten worden omdat het uitstellen van de publicatie van de werkelijke cijfertjes tot nog grotere frustraties zal leiden dan het oppakken van de uitdagingen. In plaats van meewarig te kijken hoe het mis gaat in Spanje, Italie, Griekenland en Portugal en de kiezers voor te houden dat dit Frankrijk nooit zal gebeuren, zou Frankrijk inderdaad eens wakker moeten worden. Frankrijk behoort hoofdrolspeler en niet lijdend voorwerp te zijn in het Europa van vandaag en van morgen. Parijs heeft mede de toekomst van de Unie in handen. Dat zijn teveel verantwoordelijkheden om weg te blijven kijken.

Geen reactie's

Geef een reactie