Fransen terecht somber op 14 juillet

Vandaag is het 14 juli, de nationale dag in Frankrijk. President Hollande herdenkt de Franse glorie en grandeur maar dit keer vooral de Grande Guerre, die honderd jaar geleden begon en -vergeleken bij de Seconde Guerre- Frankrijk nog enigszins eer bracht. Hollande nodigde alle betrokken landen uit, dus ook Algerije. De drie Algerijnse militairen mochten afgelopen weekend in de stromende regen hun pasjes oefenen die zij vandaag tijdens het defilé tonen. Zij stonden er beteuterd bij, beseffend hoe zuur het is om aan de eer van een land mee te werken waartegen zo hard is gevochten, zij het een halve eeuw later. Historisch besef is in Frankrijk een interessante emotie. Generaal De Gaulle heeft in 1958 de ‘gloire’ weer ingevoerd als basis waaruit zijn volk zelfvertrouwen en ambitie moest putten. De ‘gloire’ zit hem vandaag in de gerestaureerde en vergulde beelden van helden te paard die de musea en bruggen van Parijs sieren. Maar daar houdt het wel even op: er hangt een sombere deken over het land, die je voelt als je langs de Loire of de Rhône reist. Parijzenaars zijn massaal de hoofdstad ontvlucht om weer ouderwets op het dorp te gaan wonen, compleet met geadopteerde hond, slippers en marihuana. Zij zitten in het gras met een fles wijn te wachten tot de oude eik omvalt, maar denken er niet aan de boom te stutten of te kortwieken. Het is een sloom en passief kijken naar wat er komen gaat, kankerend op de overheid, de politici, het systeem en het onrecht dat hen wordt aangedaan. Het volk kan er niets aan doen en wil er niets aan doen. Na ons de zondvloed?
De feiten liegen niet: het gaat economisch belabberd, maar kennelijk durven Hollande en de zijnen dit niet keihard te poneren. Sinds De Gaulle is het ondenkbaar dat de ‘gloire’ Frankrijk in de steek laat, maar het is niet genoeg om troepen te sturen naar Mali, het festival van Cannes op de voorpagina te zetten of de kwartfinale in Brazilië te halen. Glorie betekent hard werken en zo min mogelijk het handje ophouden.
Wie vandaag door Parijs loopt waant zich in Disneyland. Alles is decor en amusement, niets heeft diepgang. Franse werkelozen met een mooi diploma trekken Chinese toeristen in een Thaise bakfiets door de stad. Franse moeie obers bedienen horden Japanners en Amerikanen met hamburgers en friet. Zelfs de sterrestaurants worden aangevoerd door Aziaten en Zuid Amerikanen. Het land is niet alleen somber maar ook gefrustreerd, muf en verlamd. Laten we ons niet alleen zorgen maken over Griekenland en Portugal, maar ook over het land dat glorieus is in het spel van de valse verwachtingen. De enige die dit zichtbaar beseft is Angela Merkel, de permanente Angstgegner van Frankrijk. Zij zou in elke geval terecht kunnen zeggen ‘L’Europe. c’est moi…’

Geen reactie's

Geef een reactie