Het merk Wilders

Wilders is een merk. Wilders werkt er hard aan om dat merk te laten opvallen. Sommigen zullen zeggen dat het merk steeds negatiever opvalt. Merkdeskundigen zullen applaudisseren bij zoveel vernuft en zoveel gratis publiciteit. Want wat kost het om het merk Wilders op de kaart te zetten? Niets. Men ergert zich links en rechts aan de taal, de attitude, de brutaliteit, het gebrek aan fatsoen, het fundamentalisme. Maar dat verhindert niet een toenemend bewustzijn van het merk onder het publiek, zowel binnen als buiten ons land. Wilders lacht zich rot: of hij nu geeft of neemt, hij zorgt ervoor dat het altijd weer over hem gaat. Wilders is belangrijker dan de debatten over de begroting. Mark Rutte kan er niets aan doen. Hij kan het merk niet eens negeren, omdat hij het merk nodig heeft om zijn hoofdproduct te blijven verkopen. In vele opzichten lijkt Wilders dus op Osama B. L. Ook hij was niet weg te denken van de voorpagina’s en ook hij was nodig om het (Amerikaanse) beleid uit te voeren. Ook hij was een merk, wat de wereld er ook aan deed om hem te verzwijgen. De media waren bijna verliefd op de bendeleider, zoals zij ook dansen om Wilders. Hoe zou je het moeten noemen? Negatief aura? Extreem gevoel voor ego trippen? Historisch figuur ondanks de historie? 

En nu maar hopen dat G. Wilders geen blogs leest, want dit soort mensen is ook nog eens erg snel op de tenen getrapt. Gelukkig gebruikt Wilders geen kinderen met goedgevulde rugzakjes om wraak te nemen.

Geen reactie's

Geef een reactie