In memoriam mezelf

Zondag is een goeie dag om over je dood na te denken. Niet zozeer over het feit zelf, daar is niet veel aan, maar aan je grafschrift en, belangrijker nog, aan je ‘in memoriam’. In The Times zie je ze nog wel en af en toe ook nog in Le Monde: halve pagina’s over het leven van die of die dirigent, uitvinder of gigolo. Maar het genre sterft heel nadrukkelijk uit. Er is iets veel beters voor in de plaats gekomen: de website obitkit.com, waar je ‘het leven kunt vieren’ en ‘fun’ in je begrafenis kunt stoppen. Niks meer wachten tot een ander samenvat wat je leven waard was, je kunt het nu helemaal zelf verzinnen en opschrijven. Zoals Alex Beam aanhaalt in de IHT (2-3 maart):’Elke 12 seconden wordt er een baby boomer 65, een goed momenet om na te denken over hoe je dit leven wil verlaten- ideaal gesproken zoals we het geleefd hebben: met karakter, schwung en stijl.’ Voor de verlegen lieden onder ons: er bestaan volwassen schrijfcursussen met titels zoals ‘Schrijf je eigen In Memoriam’ en de site legacy.com kan ook uitkomst bieden. De Fellows of Cambridge hadden overigens al lang bedacht dat je het verzinnen van aardige dingen over jezelf niet aan anderen moet overlaten. Zij schrijven de nagedachtenissen tijdens hun leven brullend van het lachen op en zullen deze ongetwijfeld aan elkaar voorlezen. Humor.Ik neem aan dat de lezer nu meteen aan de slag gaat om een al dan niet geestig verzinsel op papier te zetten. Een nooit uitgekomen droom bijvoorbeeld? Een heldendaad die niet te checken is of juist het toegeven dat je je proefschrift door een ander hebt laten schrijven? Alles mag. Je bent toch dood nietwaar?

Geen reactie's

Geef een reactie