Jeunesse dorée verkwanselt vaak talent - Mark Blaisse
1498
post-template-default,single,single-post,postid-1498,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Jeunesse dorée verkwanselt vaak talent

Ze hebben een leuke jeugd gehad, betrokken ouders, een goede vooropleiding en een mooi netwerk. Ze mogen sporten en musiceren, dansen en schilderen. Ze reizen en bezoeken festivals, kleden zich naar de laatste trends en scheuren op hun Vespa’s. Toch zijn ze niet gelukkig. Een zilveren lepel in de mond blijkt geen garantie voor een evenwichtig bestaan.

De druk van hun peer group valt ze zwaar, de hoge verwachtingen van hun omgeving maakt ze onzeker. Vluchten in verzinsels, spelletjes en verdovende middelen is de enige manier om niet in de spiegel te hoeven kijken. Het gat met de succesvolle vrienden wordt steeds groter en de eenzaamheid groeit navenant. Tegenvallen, teleurstellen en opgeven zijn aan de orde van de dag. Op een gegeven moment komen ze erachter dat het leven geen zin meer heeft. De schaamte is te groot, zelfmoord de enige uitweg.

Hoe schuldig zijn de baby boomers aan dit fenomeen? Hebben ze voor een jeugd gezorgd die alles aangereikt heeft gekregen en niet veel zelf kan (oplossen)? Door te proberen bevriend te raken met hun kinderen hebben ze voor gebrek aan perspectief en respect gezorgd. De millennials verwijten hun ouders dat ze de aarde hebben verpest met hun reizen en houden hun handje op omdat ‘jullie het toch zo goed hebben.’ Groei en welvaart zijn vanzelfsprekend, voldoen aan de ambitieuze eisen van de ouders in burgerlijk. Resultaat: een verloren generatie. Het aantal eenzame en zoekende jongeren groeit dramatisch, ouders en vrienden weten zich geen raad met deze talentvolle maar onbereikbare dierbaren. Psychiaters en psychologen hebben hun handen vol aan de dolende zielen, maar komen vaak niet verder dan het voorschrijven van pillen.

 

Eenzaamheid bij min of meer verwende jongeren is een onderschatte, snelgroeiende tendens, die voor niet te overschatte problemen in de samenleving zorgt. Het gebruikelijke ‘etiketteren’ van patiënten is een middel dat de eenzaamheid vaak groter maakt en geen duidelijkheid schept. Bij jongeren die aan persoonlijkheidsstoornissen lijden lopen de ‘etiketjes’ vaak verwarrend door elkaar. Stigmatiseren kan verlammend werken, medicatie verandert het karakter waardoor de patiënt zichzelf niet meer herkent. Nieuwe, creatieve aanpak is vereist. Stoornissen omdopen tot troeven zou het zelfbeeld van zoekende jongeren stimuleren in plaats van ontmoedigen. ADHD is geen ziekte maar een cadeautje van de natuur.

Het inzetten van ervaringsdeskundigen, het bedenken van een tijdige en positieve benadering van de ‘patiënt in wording’ en het creëren van laagdrempelige inloopposten zou patiënten kunnen helpen sneller aan de bel te trekken. GGZ-afdelingen werken juist voor deze groep als een rode doek.

Ze voelen zich verloren, maar ze zijn niet gek.

 

2 Reactie's
  • Oscar Sjoerds
    Geplaatst op 14:12h, 22 november Beantwoorden

    Heel herkenbaar geschreven, onze aandacht meer dan waard. Niet afwachten maar iets doen voordat het talent teloor gaat

    • Mark Blaisse
      Geplaatst op 16:56h, 25 november Beantwoorden

      aardig van je om te reageren. Doe je wel vaker! Ik zie het wel hoor…Hoop alles goed met je!

Geef een reactie