Machocratie

Waarom houd ik zo van Sarkozy? Omdat hij onbeschaamd met een te grote Ray-Ban op z’n neus toegeeft dat hij enorm geniet van mooie vrouwen, macht en voordringen. Wat hij maar aanpakt, altijd zorgt hij dat hij op z’n minst de helft van de omgeving irriteert. Veel mensen vinden het juist mooi, zo’n lefgozertje van nog geen 1,70 m. Geen diplomatiek gezeur, geen tijd te verliezen: er moet veel worden gedaan en Sarkozy doet het allemaal het liefst zelf. Snoepjes kauwend, wippend met z’n voeten, snel door gangen lopend, altijd alert op de fototoestellen om hem heen: hij vindt het fantastisch al die aandacht, al is het niet ongevaarlijk als je eraan verslaafd raakt. Ook Obama heeft al deze kanten: ijdel, snel, zelfverzekerd, glimlachend, overdonderend, een magneet voor de media en de vrouwen en nu al door tegenstanders vergeleken met Hitler en Mussolini. Waarom moeten ze toch altijd foeteren op die paar aantrekkelijke macho’s die de wereld nog heeft? Silvio Berlusconi is nou toevallig een mislukte versie omdat hij echt te ver gaat met oplichten en liegen. Maar Sarkozy en Obama? Die zijn de peper in de pap van de internationale politiek. Naast hen verbleekt zelfs Poetin een beetje, al was hij lange tijd de enige echte macho op het wereldtoneel. Zou hij jaloers zijn op zijn Franse en Amerikaanse tegenspelers? Ik denk van wel. Poetin houdt niet van concurrentie. Sarkozy is ook klein, maar van Obama kun je dat zeker niet zeggen…De één compenseert lengte, de ander kleur. Om een echte macho te worden, moet je namelijk veel geleden hebben. Wraak wordt het motto. Wraak op al die mannetjes die dachten dat zij beter waren dan de kleintjes en de zwarten. Wraak is mooi. Machocratie de redding voor de media en het publiek. Wanneer krijgen wij nou eens een macho aan het roer?

Geen reactie's

Geef een reactie