Maja Hoffmann zet Arles naar haar hand - Mark Blaisse
1369
post-template-default,single,single-post,postid-1369,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Maja Hoffmann zet Arles naar haar hand

Arles is vooral bekend om zijn (voormalige) stierengevechten en het jaarlijks terugkerend internationaal filmfestival, de Rencontres d’Arles. Maar het dreigt nog veel bekender te worden dankzij het LUMA Arles kunstcomplex, dat nu nog deels in de stijgers staat. Het is een ontwerp van de beroemde Canadees-Amerikaanse architect Frank Gehry, die een gelaagde, zilveren kolos bedacht, waar musea, restaurants, conferentiezalen, ateliers, laboratoria en archieven in zullen komen. Het complex zal Arles ongetwijfeld op eenzelfde manier op de kaart zetten als Gehrys Guggenheim Museum in het Spaanse Bilbao.

Officieel moet LUMA Arles, dat op een voormalig treinemplacement wordt gebouwd, en in 2013 werd gelanceerd, eind 2020 opengaan, precies volgens plan. Dat is met een gigantisch project als dit, in een niet al te tijdbewust land, misschien een verrassing, maar er zit dan ook Zwitserse precisie achter: Maja Hoffmann, kleindochter van de oprichter van het chemisch concern Hoffmann-La Roche, Emanuel (Manno) Hoffmann. Ze is vernoemd naar haar grootmoeder, die een verzameling aanlegde van werk van Picasso, Arp, Léger, Braque en Tinguely als hommage aan haar door een trein doodgereden man. Jonge Maja werd bekend als documentairemaakster, onder meer van ‘Vissers in de Sahara’, en portretten van Marina Abramovic en Peggy Guggenheim. In de voetsporen van haar grootmoeder is zij ook gaan verzamelen en bezit ze een grote collectie Jean-Michel Basquiat, Andy Warhol, Julian Schnabel en Robert Mapplethorpe, die te zien zijn in de talrijke aan haar verzameling gewijde boeken en in haar vele huizen tussen Zürich en Mosquito Island.

Fotografie is haar passie en het is daarom geen wonder dat ze in fotostad-bij-uitstek Arles terecht kwam, waar ze overigens in haar jeugd ook veel verbleef. Hoffmann zag potentieel dat de stad zelf niet kon betalen en besloot te investeren in kunst gerelateerde projecten. Haar stichting financiert met 150 miljoen euro deels het nieuwe kunstcentrum en tovert industriële gebouwen om tot expositieruimten die voornamelijk foto’s zullen tonen, mede in het kader van de Rencontres d’Arles.

De toren van Gehry wordt 56 meter hoog en zal een atrium bevatten dat doet denken aan het Romeinse amfitheater dat niet ver van het nieuwe complex ligt. Het doel kunstenaars in de gelegenheid stellen te experimenteren door interdisciplinair samen te werken.

Hoffmann is behalve documentairemaakster en verzamelaar ook een filantroop die haar nek uitsteekt in het belang van actuele politieke en humanitaire kwesties. Zo organiseerde haar stichting in 2011 in Arles het symposium ‘The Human Snapshot’, waar denkers uit de hele wereld bijeenkwamen om de invloed van fotomateriaal op de rechten van de mens te bespreken.

In het kunstenaarshotel Nord Pinus, dat Hoffmann heeft opgekocht en laten renoveren, spreekt het personeel met eerbied en bewondering over de redder van Arles. Als ik naar een goed restaurant informeer word ik verwezen naar Les Chassagnettes, met één Michelin-ster bekroond en…eigendom van Hoffmann. Lunchen? Dat kan een paar straatjes verderop in een gerestaureerd klooster, alweer in handen van Hoffmann. Geen wonder dat zij in Arles ook (jaloerse) vijanden kent, onder wie François Hebel, van 2001 tot 2014 de succesvolle curator van het fotofestival, die ontslag nam toen hij hoorde dat de Zwitserse magnaat ‘zijn’ Parc des Ateliers overnam, het door de Belgische architect Bas Smets ontworpen symbolische middelpunt van het festival, en daarmee de hele Rencontres naar haar hand zou willen zetten.

 

 

Geen reactie's

Geef een reactie