Nassim Taleb en de Grote Verwarring - Mark Blaisse
806
post-template-default,single,single-post,postid-806,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Nassim Taleb en de Grote Verwarring

Die Nassim Nicholas Taleb is wel een man naar mijn hart. Hij weet goed uit te leggen dat we weinig weten, vrijwel niets kunnen voorspellen, teveel geloof hechten aan statistieken en ‘big data’ en dat we de wetenschap niet moeten vragen wat de antwoorden, maar juist wat de vragen zijn. Wat dat betreft is Taleb een Socraat, een man die zoveel nadenkt dat hij er steeds vaker achterkomt dat hij niets weet. Noch over zichzelf, noch over de economie. Hij raadt ons aan te durven en vooral te durven fouten te maken. Kleine foutjes, daar leren wij van. Examens halen is minder belangrijk dan risico’s nemen. Verantwoorde risico’s, wat dat ook moge betekenen.
Taleb leert ons hoe te leven in een wereld die we niet begrijpen. Inderdaad, we zullen wel moeten. Hoe? In kleine, robuuste units, die elkaar opvangen als het nodig is. Dat geloof ik ook: de oude economie is definitief dood en de nieuwe bestaat uit individuele initiatieven, zoals zelfbedachte financieringssystemen en solidaire verzekering afspraken. Bijvoorbeeld door met veertig ZZP’ers af te spreken dat als één van de leden ziek wordt, de andere 39 een tientje per week overmaken om hem te helpen met zijn vaste lasten. De zieke krijgt 39 keer solidariteit overgemaakt, zal zo kort mogelijk ziek blijven en graag zijn collegae in de toekomst helpen. Einde van de verzekeraar. Zo gaat het ook met banken. Ik geef ze in de huidige vorm nog een jaar of drie, misschien vijf. Niemand heeft behoefte aan rente betalen aan instellingen die alleen aan zichzelf denken. Dus gaan we het allemaal zelf regelen.
Het kan nog spannend worden in de nieuwe economie als ook de multinationals eraan zullen moeten geloven. Maar die worden voorlopig nog beschermd omdat zij de staat gijzelen en omdat de financiële instellingen aan ze verdienen (zie FD, 5 oktober 2013). Het beste bedrijf ter wereld is de katholieke kerk, zegt Taleb. Waarom? Omdat de baas niets doet behalve op de televisie verschijnen. Alle beslissingen worden op lagere niveaus genomen. Zal dat ook gelden voor Franciscus? Of wordt hij eindelijk weer eens een paus met gezag, die zich met de zaak bemoeit? Als Taleb gelijk heeft gaat de kerk dan gegarandeerd ten onder. Ik zou wel eens willen weten of Taleb niet heel hard in zijn vuistje lacht om zoveel goedgelovigheid bij de verwarde medemens. Want verwarrend is het.

Geen reactie's

Geef een reactie