Nooit meer naar buiten - Mark Blaisse
1425
post-template-default,single,single-post,postid-1425,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive
Nooit meer naar buiten

Nooit meer naar buiten

Is het vreemd dat steeds meer ouderen zich afvragen of er nog een toekomst voor ze is? Straks gaat iedereen onder de zestig weer de straat op, aan het werk, naar concerten en op reis. Maar de ‘kwetsbare groepen’ moeten binnen blijven, die wil de samenleving namelijk koste wat het kost beschermen, die mogen niet dood aan corona. Maar pandemieën zijn here to stay. En dat betekent dat een paar honderdduizend Nederlanders gevangen blijven in hun eigen huis, niet gaan vliegen, geen tram nemen en geen film zien. Dus? Nog twintig jaar met je wederhelft of alleen in een stoel zitten lezen? Op zolder oefeningen doen en in het tuinhuisje op de roeimachine? Kleinkinderen door het raam toezwaaien totdat ze niet meer weten wie je bent?

‘Ze’ hebben besloten dat mensen met bepaalde aandoeningen of mensen boven de 65 geïsoleerd moeten worden voor hun bestwil. Wie zijn die mensen die bepalen dat sommige groepen ‘kwetsbaar’ zijn, of een risico vormen, of te duur zouden zijn als ze opgenomen moeten worden? Wat heet bestwil? Die groepen mogen van de weldoeners tot hun dood via Zoom communiceren, borrelen, lachen en huilen. Ze kunnen geen bezoek ontvangen en niet op de koffie gaan. Er rest hen geen enkel vertier behalve navelstaren en wachten op de dood. Zal het iemand verbazen als steeds meer 65-plussers straks om een compassierijke dood smeken? Als het aantal zelfdodingen dramatisch toeneemt? Er is niets om naar uit te kijken, niets om je op te verheugen, geen plan te maken. Het is alsof de wat oudere maar nog lang niet bejaarde na een derde wereldoorlog uit z’n bunker stapt en ontdekt dat alles verwoest is. Geen aanspreekpunt meer te bekennen, niemand die op hem zit te wachten, een grote leegte tot aan de horizon. Hij gaat weer naar binnen, kijkt naar zijn proviand voorraad, zet een concert van Beethoven op en gaat klussen. Maakt niet uit aan wat. Het kan de afgebladderde verf op de kogelvrije deur zijn of de lekkende kraan van de watertank, alles om maar niet te wanhopen. Als hij uit zijn nachtmerrie ontwaakt is het niet veel beter. Hij weet dat hij niet naar de Praxis en niet naar Ikea kan, maar hij ziet op de televisie de rijen lachende jonge mensen die dat wel mogen. Hij begint die jonge mensen grondig te haten. Zij daar, op het terras met een biertje en daar in het park met hun kinderen, wat denken ze wel? Dat de wereld voortaan alleen van hun is? Mooi niet. En de bijna bejaarde beslist zijn mondkapje weg te gooien en zijn hand gels door de wc te trekken. Hij doet een rooie sjaal om, stapt in gele sneakers en gaat NAAR BUITEN. Dan maar ziek worden, alles beter dan binnen blijven terwijl de rest van de mensen plezier heeft. Hij wil knuffelen en liefst nog meer. Ja zeg, hij is nog niet ziek, hij kan alles nog. En áls hij ziek wordt, niet naar de IC. Dat nooit. Daar kom je niet meer uit, of hooguit als een wrak. Nee, dan liever omringd door familie en vrienden het morfine pad ingeslagen. Heerlijk wegzakken, weg van deze gruwelijke wereld, waar alleen jong nog telt. Maar eerst NAAR BUITEN. Hij fladdert haast door de straten en merkt aanvankelijk niet dat de mensen opzij springen. Hij is de zwakke, die moet gemeden worden. Hem mag niets overkomen, dus opzij, niet praten, geen oogcontact, je weet niet hoe het virus werkt. De rooie sjaal staat even stil en kijkt om zich heen. Niemand. Het is niet zoals op de tv, er is geen mens om een glas mee te drinken of een praatje te maken. Hier en daar ziet hij iemand achter een boom naar hem wijzen, soms zelfs zwaaien. Maar dan duiken ze weer weg, om hem te beschermen.

2 Reactie's
  • Anna Ranzijn
    Geplaatst op 18:17h, 16 mei Beantwoorden

    Leuk! Zo denk ik er ook over. Niks kwetsbaar ook al ben ik 72. Mijn kleinkinderen komen logeren, ik knuffel ze lekker, ik geniet van de natuur, wandelen met vriendinnen, fietsen met vrienden. Ik blijf mijn leven leven, met inachtneming van afstand. Heerlijke rust.
    En áls ik ziek word, of mijn uur gekomen is, dan heb ik geleefd en daar ben ik zelf verantwoordelijk voor geweest.

  • Ruud
    Geplaatst op 17:17h, 17 mei Beantwoorden

    Is het nou zo moeilijk te begrijpen ?

    Gaat helemaal niet om de ouderen maar om tekort aan IC capaciteit, 48% van de bedden was bezet door jongeren, die waren ook doodgegaan als er geen bedje voor ze was.

    We hadden 700 bedden en zijn door het oog van de naald gekropen, dertigers met een auto ongeval waren ook doodgegaan als er geen bed voor ze was..

    Flaten the Curve daar ging het om, is dat nou te moeilijk om te begrijpen?

Geef een reactie