Olympische humor

Dat was toch echt fenomenaal: Rowan Atkinson in het orkest bij de opening van de Spelen. Dat is nou Britse humor op z’n best. Totaal lak hebben aan conventies en een niesende, treiterende Mr. Bean de ruimte geven voor zelfspot en jongensdromen (wat liep hij mooi voorop op dat filmstrand!). Ook uniek was de James Bond act met de Queen, de wentelende hondjes, de helikopter, het parachute springen. Elisabeth II lacht zelden, maar ze heeft zeer zeker humor, net als haar man Philip trouwens. Stel wij krijgen in 2028 de Spelen (God behoede ons), zien wij dan Youp van ‘t Hek klooien tussen het Nationaal Ballet? Op spitzen de orkestbak indonderen? En Beatrix ontvoerd worden door Huub Stapel in een auto gemaakt op Nederlandse bodem (een Mini?). Zouden wij dat humor noemen? Natuurlijk niet, dat zou smakeloos heten. Je kunt van de Britten zeggen wat je wil, maar in sommige dingen zijn ze niet te evenaren: thee zetten, bekakt praten, doorzetten, aardbeien eten tijdens tennis toernooien en humor. Snobisme en zelfspot kunnen kennelijk samengaan, of is dat nu juist de crux van hun humor?

Geen reactie's

Geef een reactie