Paul Theroux somber over Afrika - Mark Blaisse
743
post-template-default,single,single-post,postid-743,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Paul Theroux somber over Afrika

Paul Theroux’s nieuwste boek ‘The last train to Zona Verde’ is misschien wel het laatste dat hij ooit over zijn eens zo geliefde Afrika zal schrijven. Na zijn reis van Kaapstad naar het noorden van het continent heeft hij zelfs aangekondigd dat de reisschrijver Theroux niet meer bestaat. Niet alleen is Afrika hem verschrikkelijk tegen gevallen, het hele reizen is niet meer wat het was. En over reizen schrijven is iets dat elke idioot volgens Theroux tegenwoordig doet, kort via blogs, of ultra kort via Twitter en sms. De ‘kunst van het schrijven’ wordt belachelijk gemaakt. Het ergste voor de sombere schrijver is de ontdekking dat geen enkele Afrikaanse overheid interesse toont voor het verleden, voor tradities en oude waarden. Omwille van het toerisme verkleedt de een of ander zich nog wel als Bosjesman of nomaad, maar als we even niet kijken lopen zij weer in spijkerbroek met hun mobieltje aan het oor. Pervers vindt Theroux het allemaal. Nergens meer romantiek, overal corruptie en kort geheugen. Het is maar goed dat de Engelse fotograaf Jimmy Nelson drie jaar de tijd heeft gekregen om een boek te maken over de traditionele kledij en versieringen van 21 praktisch verdwenen stammen. Niet allen in Afrika, maar ook in Azie en Zuid Amerika reisde Nelson met zijn camera. Het resultaat, ‘Before they pass away’, zal over een paar weken uitkomen. Een noodzakelijke tegenhanger voor het pessimisme van Theroux, hoe raak zijn observaties ook zijn. Als je ongeinteresseerde culturen overtuigt van het belang van hun eigenheid en rituelen, dan worden deze zich pas bewust van wat zij aan het verkwanselen zijn. Zelfs Papoea’s en Eskimo’s (Inuit) beseffen niet hoe uniek zij zijn totdat een ander het hen heeft uitgelegd. Of zij dan alleen voor toeristen hun maskers opzetten is niet zo belangrijk. Als de maskers maar niet geheel en al verdwijnen. Nelson heeft in elk geval voor een unieke documentatie gezorgd die onze achterkleinkinderen nog van pas zal komen: hoe was het ook alweer om van sprinkhanen te leven, zonder electriciteit, gsm of verzekeringen? Opa Theroux zal er helaas niet meer over verhalen.

Geen reactie's

Geef een reactie