Postkaart uit Teheran

Meelopen in een demonstratie in Teheran, is dat mooi of is dat gekkenwerk? Zonder al teveel na te denken tijdens mijn bezoek aan Iran -een week geleden- toch maar meegelopen, met Mousavi aanhagers en hun groene linten. Feest, maar ook ernst. Men wist: dit is een historisch moment. Ik dacht; dit lijkt op mei ’68 in Parijs. daar was ik bij, jongen van 16…Ik werd ook aangesproken door Achmedinedjad-fans. Even aardig en open als deie van de oppositie. Niet agressief naar elkaar. Een soort menigte voor een voetbalwedstrijd tussen twee vriendelijke clubs.

Ik was ongeveer de enige Westerling, aangezien journalisten verbannen waren en toeristen hun reis hadden uitgesteld. Vlak na de verkiezingen was de sfeer open, bijna baldadig. Vooral de vrouwen straalden: moeders en dochters, gearmde vriendinnen. Niks grimmigs aan. Juist mij tegemoet tredend: “Please tell the world!!”, was het meest frappante. Vertel de wereld dat wij OK zijn, dat wij gewone vrouwen zijn, dat wij geen ander systeem willen, maar wel met respect behandeld willen worden. Beledigend vinden zij het dat de autoriteiten liegen. Een belediging van hun intelligentie. Erger nog dan de islamitische wetten. Ja, trots zijn ze. Op hun geschiedenis, hun culturele schatten en hun fysieke en intellectuele schoonheid. Trots dat ze opvallen, dat ze anders zijn dan de buren. In zekere zin lijken de Iraniers op hun meest gehate vijand: Israel. Huh? Inderdaad: rijke historie, geisoleerd in de regio, een land waar religie en politiek verweven zijn ondanks een poging tot democtratie, een gezamenlijke vijand die de samnleving sterk maakt, vrouwen in groten getale naar de universiteit, grote liefde voor eten en gezelligheid rond de familiedis en nog veel meer. Je mag het van velen niet zo zeggen, maar het mooie van een eigen blog is dat je dat dan juist wel kan doen. Bij deze.

En terug naar de vrouwen: op straat zag ik hun kracht, hun slimheid en doortastendheid. De vrouwen geest gaat nooit meer terug in de fles. De niet-zo-fluwelen revolutie is van hun. Zij zullen de overheid met zachte of harde hand dwngen tot hervormingen. Zij zullen blijven demosntreren, hoe dan ook. Welke zoon in uniform gaat op moeders schieten?

Nu  nog een oproep: laat de willekeurig gearresteerde journalisten, uitgevers, intellectuelen in Iran niet stikken. Schreeuw om hun bevrijding. Schrijf Ahmedinedjad en Khamenei brieven en kaarten en eis hun vrijlating in naam van rechtvaardigheid, democratie en Allah. Wij mogen hier in het Westen niet stilzitten en zwijgen. De verontwaardiging is niet alleen terecht, hij wordt ook in Iran door brede lagen van de bevolking gedeeld.

Geen reactie's

Geef een reactie