Socrates in de spiegel - Mark Blaisse
739
post-template-default,single,single-post,postid-739,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Socrates in de spiegel

Het is een oude wijsheid: ken u zelve! Als je weet wie je bent en waarom je bepaalde dingen doet, dan ben je pas in staat een wijs leven te leiden. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er gaat zoveel vanzelf, vanuit je opvoeding, geloof, intuïtie en de kaders waarbinnen je leeft en werkt, dat je er nauwelijks bij stil staat. Om te willen weten wie je echt bent moet je misschien eerst in een situatie komen die dusdanig verwarrend is dat je zelf niet begrijpt hoe je daarin terecht bent gekomen. Oftewel, je gaat pas naar jezelf op zoek als je denkt dat je jezelf kwijt bent. De psychiater biedt soms soelaas, maar de meesten gaan liever hardlopen of een glas wijn meer drinken. Socrates zou zeggen: ga met jezelf en anderen in discussie om tot het naadje uit te zoeken waarom je je gedraagt zoals je doet. Dat kan op tal van gebieden. Ik ben deze week eens naar mijn boekenkast gaan kijken: waarom staan daar de boeken die bij mij horen en wat zegt dat over mezelf? Zoals bij iedereen staan er ook in mijn kast heel wat boeken die ik nooit heb gelezen maar ooit wel heb aangeschaft. Zit er een rode lijn in, vroeg ik mij af, toen ik de ruggen van de non-fictie werken nog eens bekeek. Welke thema’s blijken mij meer te boeien dan andere? In willekeurige volgorde (o ja?): rechtvaardigheid, democratie, geweld, evolutie, goed & kwaad, dictatuur, God, terreur, opstand en het Midden Oosten in de breedste zin. Met Socrates in het achterhoofd heb ik geprobeerd hier chocola van te maken. Een autoritaire maar zelden aanwezige vader + een strenge, intellectuele opleiding bij Jezuïeten + vijf jaar als oorlogscorrespondent gewerkt om zelf te ondervinden wat oorlog betekent na alle verhalen van mijn ouders + enkele negatieve ervaringen rond eerlijkheid en rechtvaardigheid + een groot aantal joodse vrienden en dan kom ik een heel eind. De kast blijkt allerlei schatten te bewaren waarvan ik mij niet bewust was en wanneer ik daarover met mezelf in dialoog ga dring ik ook meteen enkele lagen dieper.
De boekenplanken blijken echt een spiegel te zijn niet alleen van iemands leven, maar ook van diens verwachtingen. Wat we doen is onbewust verzamelen. Zou hetzelfde gelden voor de klerenkast? De keuze van een auto? De kunst aan de muur? Misschien een goed idee om, alvorens ergens op een Freudiaanse bank te gaan liggen, dit ‘spelletje’ met jezelf te proberen. Waarom verzamelt iemand materiële en immateriële zaken om zich heen? Wat wil hij bewijzen, proberen te zijn, uitstralen? Waar zijn wij in dit alles onze echte ik kwijtgeraakt en hoe kunnen wij weer terugkeren naar de kern? Mij heeft een observerende reis langs mijn eigen boeken erg geholpen om verborgen ambitie (en frustratie) bloot te leggen. Wat ik daarmee ga doen? Fietsen natuurlijk.

Geen reactie's

Geef een reactie