Sushiconomie - Mark Blaisse
54
post-template-default,single,single-post,postid-54,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Sushiconomie

Houden uw kinderen ook zo van sushi? Ietsje duurder, veel gezonder! Maar onze kinderen zijn niet de enigen die van rauwe vis en met name tonijn houden! Het gevolg is bekend: de meeste tonijnsoorten staan op uitsterven. De vissers moeten steeds dieper graaien met hun netten, waarbij ze steeds meer onbruikbare vis vangen (en weggooien) maar ook de kostbare, unieke zeebodem vernielen. Waar tot voor kort nog vissen zwommen hebben schadelijke algen en kwallen nu het rijk alleen. Stinkende, zuurstofarme wateren worden daarmee ons deel.

Als wij vandaag wereldwijd zouden stoppen met tonijn eten zouden we over een paar decennia weer ruimschoots blue fin tonijn in de zeeën tegenkomen. De wereld consumeert echter gewoon door: 124 duizend ton vis alleen al in 2007, dat is ongeveer 378 keer het gewicht van de Empire State Building in New York (Amerikanen zijn dol op dit soort vergelijkingen, die ik haal uit het blad Foreign Policy). De industriële vissersschepen worden steeds groter, het aantal benodigde vissers steeds kleiner, maar die krijgen dan ook loon naar werken in een economie waar de vraag het aanbod steeds vaker overstijgt. Salarissen op een topboot kunnen oplopen tot 300.000,- dollar per jaar, daar waar kleine vissers blij mogen zijn met gemiddeld 2500,- dollar (bron: Sea Around Us Project). Subsidies in de meeste Westerse visserijlanden maken de strijd voor de lokale vissers tot slot helemaal onmogelijk. Is het dan een wonder dat Somalische vissers boos zijn op hun machtige concurrenten? En dat zij het gemunt hebben op de symbolen van de rijke kapitalisten, luxe jachten en tankers? Natuurljk niet. De Spaanse, Japanse en Amerikaanse vissers moeten hun wateren wel verlaten aangezien op het noordelijk halfrond nauwelijks vis meer te bekennen is. Tachtig procent van de gevangen vis kwam in 2006 uit de zogeheten ontwikkelingslanden en het zal niemand verbazen dat 80% van deze vis in de zogeheten ontwikkelde landen werd opgegeten… Garnalen, tonijn, inktvis zijn maar een paar van de soorten die helemaal vanuit Afrika, Zuid-Amerika en Zuidelijk Azie op onze borden belanden. In China eten de bewoners gemiddeld 29 kilo vis per jaar; in Europa is dat 22 kilo. Het einde van de vis is nabij, net als die van levende oceanen. Maken wij ons zorgen om de eerlijke verdeling van schoon water? Laten we intussen de visstand niet vergeten. Is het tijd voor een nieuw initiatief, de organisatie Nederland Visland, waarbij advies op het gebied van vismanagement aan de orde van de dag is? Dan moet de overheid om te beginnen geen vergunningen meer aan nieuwe sushi-bars geven.  Of zullen we, lekker ouderwets, alleen op vrijdag nog maar vis eten?

Geen reactie's

Geef een reactie