Teylers Museum moet zich schamen

Aan de marketing heeft het niet gelegen: de Rafael tentoonstelling in het Teylers Museum in Haarlem heeft alle kranten en veel tv-programma’s gehaald. De ‘unieke’ expositie van werk van de grootmeester is over het algemeen geprezen, soms zelfs bejubeld. Ik vraag mij af of de recensenten wel zelf naar Haarlem zijn afgereisd, want er is bar weinig te bejubelen. Gisteren eerst een half uur in de miezerregen voor de kassa gewacht. Eigen schuld, had ik maar kaartjes onllne moeten bestellen. Toen ik aan de beurt was, kwam een vriendelijke reus in een blazer vertellen dat het binnen ook nog eens driekwartier wachten was. Prima, we hebben het hier immers over een uitzonderlijke culturele ervaring, waar je wat voor over mag hebben. Het Teylers is onlangs opgeknapt, maar dat geldt niet voor de zalen waarlangs het publiek geleid wordt op weg naar de Rafael tentoonstelling. Mijn hemel, het leek wel een cultuurpaleis in de voormalige DDR of het oudheidkundig museum in Cairo. Zelfs de sloomste bèta leerlingen kunnen het hier niet lang uithouden. Het is er donker, somber, stoffig, muf en intens deprimerend. Onvindbare uitleg, fossielen, schedels en natuurkundige apparaten chaotisch aan elkaar geregen, geen enkele stoel voor oudere mensen of hinkers op krukken (van wie ik er vier heb gezien), geen enkele poging om het publiek, dat inmiddels bijna anderhalf uur in rijen staat, te amuseren met informatie. Hoe zat het ook alweer met de kooi van Faraday? Aan iets anders viel niet te denken, ookal omdat er te weinig licht was om de op zich goed gemaakte Rafael brochure te lezen. En toen mocht ik eindelijk naar binnen. Zegge en schrijve één zaal, overvol met mensen die schuifelen langs slecht uitgelichte schetsen, oefeningen, studies en een enkel schilderij, afgewisseld met afgrijselijke reproducties die eerder op behang leken. Dit is geen Rafael tentoonstelling zoals je die met werken uit Wenen, St. Petersburg, Washington DC, Londen en Parijs had verwacht. Dit is aardig, maar zeker niet sensationeel. De mindere stukken, zogezegd. Wat een teleurstelling na alle positieve recensies! Was de naam Rafael al genoeg om enthousiast te worden, dames en heren recensenten? De provincie op z’n smalst, iets anders valt er niet van te zeggen. De gratis Gluehwein in de cafetaria als onbedoelde ‘troost’ heb ik niemand zien drinken. Wegwezen, dat was het gevoel dat de meesten hadden. O ja, de elctronische rondleiding deed het of niet, of stond zo hard dat je niet rustig (langs en over hoofden) naar de tekeningen kon kijken. Kortom: ga vooral niet! Koop voor die twee entreekaartjes (30.-) liever een boek van Rafael’s werk en ga ergens een kopje thee drinken waar het niet naar natte jassen en ongewassen amateurs ruikt. Het Teylers moet zich schamen.

Geen reactie's

Geef een reactie