Tony Blair, the brand - Mark Blaisse
501
post-template-default,single,single-post,postid-501,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode-content-sidebar-responsive,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-17.0,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Tony Blair, the brand

Hij was nauwelijks weer een gewone burger geworden of Anthony Blair, de Anglicaan, meldde zich bij Paus Benedictus XVI met de vraag of hij rooms katholiek mocht worden. Dat mocht en om hieraan glans te geven zette Blair een ‘Stichting voor het geloof’ op die actief het Woord moet helpen verspreiden. Vervolgens kwam hij met een stichting die beter bestuur in Afrika gaat bevorderen (AGI), in navolging van de Soedanese miljardair Mo Ibrahim. Allemaal mooie initiatieven, die Blair geen cent opleveren en waarmee hij hoopt zijn reputatie van geldwolf wat te verbeteren. Dat gaat niet lukken. Hoe open hij is over de goede werken, zo gesloten is Blair over de rest van zijn werk. Het lezingencircuit levert. zoals bekend. idioot grote bedragen op: 100.000.- dollar is de minimum fee voor een half uur optreden en dat doet hij, net als de Franse ex-president Nicolas Sarkozy, zo’n zeventig keer per jaar. Tony Blair Associates geeft ‘strategisch advies in commerciele zin, over politieke en economische tendensen en de hervorming van staten.’ Vage taal voor het geven van politieke lessen aan een ieder die betaalt. Ook is Blair directeur van Firerush Ventures N0 3, dat adviezen geeft aan o.m. JP Morgan, de verzekeraar Zuerich Financial Services, de regering van Koeweit, het investeringsfonds Mubadala van Aboe Dhabi en tal van kleptocraten in Afrika en het Midden-Oosten. De afgelopen vijf jaar heeft de socialist Blair -naar schatting van Le Monde Diplomatique- tussen de 24 en 74 miljoen euro verdiend. Niet eens zo veel, vergeleken bij de bedragen die het echtpaar Clinton aan boeken en lezingen binnen haalt: 16 miljoen dollar per jaar.
Blair is nuttig voor een ieder die zaken wil doen in de voormalige Sovjet-Unie, de Golf staten, Afrika en Azie. Zijn stem kan een overname versnellen of zelfs regelen (Glencore dat door zijn inmenging Xstrata over kon nemen). Voor drie uur werk vangt Blair in zo’n geval 1,24 miljoen euro. Maar het zijn niet alleen maar succesverhalen. Blair maakt ook foute inschattingen, zoals in het geval van kolonel Khadaffi, van wie hij wel even een fatsoenlijk heerschap zou maken. Ook steunt hij in de ogen van critici meer dan eens de foute man aan het roer: Noursultan Nazarbaiev van Kazakhstan bijvoorbeeld, aan wie hij adviezen levert à raison van een fee van 8 miljoen dollar per jaar. Of, een paar jaar geleden, toen hij aan de familie Khadaffi 2 miljoen dollar per jaar verdiende. Is hier sprake van onheus gebruik maken van een hoge publieke functie? Van het verkopen van kennis die nooit als handelswaar bedoeld was? Moet dat dan ook gevonden worden van Wim Kok en zijn commissariaten? Of van Wouter Bos? Nog los van de opportunistisch aangepaste dialectiek van sociaal-democraten nadat zij hun ‘dienende’ functie hebben neergelegd, is het uitbuiten van de opgebouwde netwerken en kennis iets waarmee premiers en presidenten op zijn minst een jaar of tien zouden kunnen wachten. Is het kies als een Nederlandse minister van buitenlandse zaken vlak na zijn aftreden alle vuile departementswas buiten hangt in een lucratief boek, zoals Ben Bot dat deed? Is het in orde dat Jan Peter Balkenende voor niets in een auto van de firma Pon rijdt (thans is dat een Porsche Cayenne, geen optimale smaakcombinatie in mijn ogen…) Of ruikt dit naar onheus voortrekken/profiteren/gebruik maken van netwerken etc.?
Tony Blair zei onlangs in de Huffington Post, dat ‘werken buiten het korset van de regering verrijkend en stimulerend is en potentieel meer mogelijkheden biedt om invloed uit te oefenen dan wanneer je in de politiek zit…’ Dat denken wij dan meteen te begrijpen, in meer dan één opzicht. Maar Blair had het in dit geval alleen over zijn filantropisch werk. Weinig bekeerde katholieken hebben zo snel de kneepjes van de hypocrisie geleerd als deze voormalige Britse premier.

Geen reactie's

Geef een reactie