Waarom Obama in Syrië moet ingrijpen

Wat te doen met Syrië? Op de cover van de Time van deze week staat een eenzame Barack Obama, onder de kop: The Unhappy Warrior. Ja, hij zal niet alleen ongelukkig zijn, maar ook eenzaam. Hij heeft teveel geleerd van Irak en Afghanistan om niet te weten dat het ingrijpen in Syrie het begin van een expeditie is zonder voorspelbaar einde. Hij weet hoe rebellen kunnen manipuleren, hoe terroristen kunnen profiteren en hoe de volksstemming zich zowel voor- als tegen hem kan keren. Goed, het Congres is voor en hij heeft twee belangrijke Republikeinen mee. Waarom weet hij niet haarscherp wat hem te doen staat? Hij had het nog wel zo goed voorbereid door te beloven dat de VS zullen optreden als de rode lijn wordt overschreden, met andere woorden als er chemische wapens worden ingezet door het leger van president Assad? Had hij moeten zeggen: ‘door een van de strijdende partijen’? Dat er gif is gebruikt, is nu bewezen, al is -behalve voor de Franse regering- nog niet 100% duidelijk welke spelers zich hieraan hebben bezondigd. Maar waarom onderscheid gemaakt? Wie met vuur speelt krijgt straf, dat moeten ook Iran en Noord Korea beseffen, om maar twee onvoorspelbare landen te noemen. En beloofd is beloofd…Het is een prima excuus om een bijdrage te leveren aan het vertrek van de tiran Assad. Wat daarna komt is de zaak van de Syriërs zelf. Opruimen en wegwezen, in plaats van blijven en bemoeien. Waarom niet? En er zijn meer argumenten die pleiten voor ingrijpen: de buurlanden van Syrië kunnen de stroom vluchtelingen niet meer aan en snakken naar vrede; als Assad de tijd krijgt zal hij met zijn luchtmacht de oppositie klein krijgen en de strafexpedities die dan volgen zijn mogelijk nog erger dan de burgeroorlog zelf; wanneer dictatoriaal geweld wordt getolereerd in het ene land, hoe kun je dan elders wel ingrijpen? Het is gelukt om Saddam Hussein (Irak) en kolonel Gaddafi (Libië) te verdrijven. Er volgde geen vrede, maar er kwamen wel nieuwe kansen, zonder dat er één tiran aan het hoofd stond. Ingrijpen is kortom verstandiger, moediger en loyaler dan toekijken. De geloofwaardigheid van de VS als verdediger van mensenrechten en democratie staat op het spel. Keihard en snel de luchtmacht aan de grond nagelen, de opslagplaatsen vernietigen en de paleizen van Assad te grazen nemen. Geen Amerikaan op Syrische bodem. Alles met drones en de Air Force. belofte gehouden, imago gered, hoop gegeven, risico’s klein gehouden. Rusland zal zich verrast tonen, maar niets kunnen doen. China zal kwaad zijn, maar belang hebben bij vrede. En de jihadisten, die volgens pessimisten met de wapens en de invloed gaan strijken? Die mogen door Turkije worden aangepakt. Mag het land van de ambitieuze premier Erdogan eindelijk zijn rol in de regio spelen.

Geen reactie's

Geef een reactie